:381
— Verdikke... een man op dien leeftijd spreekt men zóó niet toe!...
Leo blies groenen rook een cigaret uit en verfrommelde zijn pochette...
— Haha, het adellijk schild, het uithangbord: mama
Esther!...... Kom, mag ik dan meneer Fontein zelf
vragen, wat ik voor onhebbelijks heb bedreven? Een soort van associatie-experiment a la Jung!... Het Wetboek van Strafrecht stelt nadrukkelijk vast, Titel III:... niet strafbaar is hij, die een feit begaat wegens ziekelijke storing zijner verstandelijke vermogens... Schuld-vereischte, zegt Prof., geldt voor alle strafbare feiten...
überhaupt!...... Zoodoende heb ik een vordering ad
poenam...
Juwelier Fontein proestte het inéén uit... Vordering ad poerim!... Die grapjas maakte toejoers gekheid met allen ernst; was zelf niet recht snik! Juwelier Jonas hield op zijn manier van Leo, al vond hij hem een beetje overspannen en een protserig advocaatje; eigenlijk een weigoogem, al voelde hij, dat Leo's kille harteloosheid vaak alléén kil vertoon was. Noh... noh!...
Och, Leo had niks ergs gezegd. Slijpersduim?......
Slijpersduim?...... Verekskuzeer...... Die roekelooze
kwajongen, die krankzinnig veel geld stuksmeet; ongehoord, door de idiote goeiigheid van Henri gesterkt,... die had eigenlijk gelijk. Maar wat Jonas woedend maakte, was het meespreken over dien Marcel Zwart-garen, een stuk pést voor iederen werkman; een looi
van een kerel met labe praats!...... Die met al zijn
temeijes, zijn engel van een vrouw ieder uur van den dag had beleedigd! Noh... die geleerde nar Leo mit ze latijns... maakte van alles een kampspel!... Noh... noh!...
Dat flapte Jonas er uit, half wild, half beschaamd, tot Henri en Leo, de loerende tijgeroogen van Moro schuw ontwijkend.
Leo triomfeerde:
— U ziet, helderziende Papa... het ״slachtoffer", de injuriaat in facto, voelt zich zélf niet gekrenkt. Moet ik nu toch poeniteit drinken? Het gevorderde schuld-vereischte ontbreekt... Noem mij in het vervolg Leo
Weigoogem: betweter. — Labe: heele boel. — Temeijes: lichtekooien.