Menschenwee, Derde boek, Zomer

370

boomen, en Piet droeg de manden uit. Met z'n honderd schepseltjes sjokte de Ouë op z'n jongens aan.

— Tug goed hoho! dé. d'r waa't in ankomst is hee ? hoho ! Kaik main rais mit natte beene stoan ? Eenmoal andermoal.. da hep je nou van die laileke spruitkool.. huhu ! nou is 't weer t'met droog aa's 'n hart ! en sullie binne d'r saiknat!.. wa daa't g'was tug an sain woater komp hee ?.. enn 'n proes da je d'r hep !.. je ken d'r vast nie tussche harreke !

— Daa's nou sóó sait, norschte Piet, wa mö je mi die spruitkool tussche je boone ? !

— Reuk jai da feuruit____vier en vaif....

— Reuke ? wa reuke ? blaift tog al je woater opstoan ? da weut jai krek aa's wai, moar je wou d'r weer suinigies anlegge hee ?

— Daa's weer wat aêrs! knorde Ouë, wel voelend dat ie niet had moeten klagen... Veur wat had ie soo stom weust.. waas doar nou ruimte ?.. de snaiboone op vier, en de spersies op vaif voet! kon op 't pad ommers niks tussche !

Tegen 't allerlaatst van de maand was 't weer plots gedraaid. Winderige blaas guurde over de akkers. Zware zilv'ren wolksteden dreven aan, als lichtende vestingen en grillige bastions, overgierd in regenwaalte, bangen hemeldruisch en klettering van sneeuwig hagelblank. Angstig gekijk naar de luchten was overal op de akkers; naar den zwaren hang en roetige wolkduiste-ringen, die vervalend-somber over de velden dreven, opgejaagd in windhoozen.—

Ouë Gerrit was niet meer te houën. Laan in, laan uit z'n boonen liep ie al z'n akkers af, van vijf uren in den morgen. In siddering zag ie de zon wegblijven, den wind opsteken, en onweerigen bliksem dag en avond over de velden flitsen. Hij at en dronk niet, staarde maar met bleek-bang gezicht naar de lucht, benauwende woordjes vermummelend.

De jongens kropten zomerandijvie open, sloegen ze als pauken op elkaar schoon, slobberden ze in 't water, de geel-weeke omkranste prachtharten. Maar ouë Gerrit zag niets dan de