Menschenwee, Derde boek, Zomer

313

zoo suf met de inéénloopende tronies bij elkaar gebukt, zagen zitten in dollen duizel, half bezwijmd. —

En vuriger wentelde 't jochie den mallenmolen, verblindend in den koperen stangenflakker, tot bel klingelde en stoppen seinde.

Met een sprong renden Willem, Jan, Henk van hun baldakijns, hielpen de verwaaide bestormde meiden uit plooikronkels van hun kleeren. —•

Dirk, Hazewind en Rink wilden opstaan maar bonsden scheef tegen elkaar op. — Eindelijk in drift, plofte Dirk uit 't maliemolentje, zwaaide woest nog in naduizel tegen 'n schaterenden meidenstoet op, schoot in 'n dronken zeil van armen en bovenlijf midden in de Hassels en Grintjes. De lange Rink, waggelend en braak-ziek van 't tollen, smakte plat op de straat, met z'n kop tegen de pooten van 'n vooruitstaand stalletje, dat ie bloedde bij de slapen. Maar niets wou ie 'r van weten. Be-modderd met stoffig vuil scharrelde ie weer öp, lacherig na-zwaaiend en schreeuwend :

— Maide, nou in de stoomdroaimole.. da hier is d'r debies ! dubbel debies ! je braikt d'r hier je allemenak !.. inne de stoom-mole.. doar ka je 'n stuk van de toart happe.. daa's puur veul fainer.. de rais !

— Ikke rais d'r alletait eereste klas, moar 't mot d'r drie moal opstoan vat je ! lolde Piet.

— Neenet pinkebul! drong Dirk op, en Willem méé, eerest hier wa fraite.... poone ! aiêres !.... hee maid ! stal uit ! wa hai je d'r veur lekkers !

Dient je schrok. Ze hoorde de dronken stemmen van oom Dirk en Piet, en de andere Hassels. Maar Dirk herkende 't dochtertje van Kees niet, zag alleen vreetwaar, vettig en glimmig. Bij stapels rukten Dirk en Willem de poonen en scharren uit 't kinderknuistje, en de reuzige klauw van Rink stopte 't kind 'n rijksdaalder in de hand. Gerekend werd er niet.

— Da' mot moar net an weuse.. bi jai besuikerd, bromde Rink. — En 't was goed, dat voelde Dientje ook wel.

Vóór 't stalletje brokkelden de kerels en meiden de poonen open, en hapten in 't blanke vet en vleesch.