Menschenwee, Derde boek, Zomer

287

Wel sait d'r 'n droo-ooge— soo'n saa ie.. held ' Skaft d'r moar öf.. kost mooi je liefe geld. Daa't is d'r 'n la-amstroal van de ofskoaffersbond 'n Blaufe knoop in se jaa's, gloasje mellik an sain mond.

In stijgenden heeschen krijsch stond ie voor 't eind en heel de stoet sliertte 't refrein de roodbegloeide lucht in :

— Men singt, men host, men lacht, men moakt pelsier..

Je loa je waige of drink 'n gloasie bier !

Je soekt 'n maideke, da je spoedig vint !

In sukke doage binne sai goed gesind !

Nou goan je skiete in 'n linnen tint.

En roak ie waa't, kraig je 'n mooi pirsint.

— Si-iint! galmden ze uit, meiden en kerels, vlak bij 't havenend waar 'n kankaneerende stoet uit flambouwbrons weghoste, hen kruiste bij 't duister pakhuisgedrang, en rauw Klaas' lied overschreeuwde met 't helsche refrein

— Oooaauw ! waa't 'n skande..

Loage wroak van En-ge-land.

Loslatend hun eigen lied galmden de Grints en Hassels mee met den rauwen stemmenzwenk der o-wat-'n-skande-krijschers.— Zoo, dansend en wulpsch schaterend hosten ze dan in duivelsch gebaar onder eersten ros-gloed van hel gloed-verruischende flambouwenrij, voor groote tent-fafade. —

Besefloos werden ze plots oversmakt door 'n bulderstroom van hossers. Met moeite werkten ze zich weer bijéén uit den bruisenden golfstoot van zwarte, duistere, éven en half-begloeide stoeten.

Vlak voor de luchtschommels, dicht aaneengehaakt in armen-knel, bleven ze eindelijk staan.

Een rij flakker-felle gasflambouwen op koperen schitterstang gloeiden voor de schommeltent, in hel van rood-goud .icht ver-zwommen. Er naast, vóór de kinematograaf boogden drie elektrische lampen, 't boomlommer van kastanjelaan ingehe-