Muziek en Tooneel

volgen van de inscheurendste hartstochten ? En waarom vergeten wij, tusschen de bergen, in een diep dal, waar de avond-eenzaamheid rondsuizelt in vreemden dool, de blinde woeligheid van een wereldstad als Parijs, den angstmist van een stad als Londen met zijn wemeling van creaturen in opschik en ellende, jubelend of terneergeslagen ?

Omdat al wat op het stille, het innerlijke gericht is, gericht is op het goddelijke, het blijvende, het niet-voor-bijgaande. Maar eenmaal uit je eenzaamheids-dal gelokt, voel je weer méé met het groote stadsleven, en sta je ook daar, met gloeiende oogen en kloppend hart voor de raadselen van het Bestaan, het grillig dooreen-wrochten en dooreen-woelen van groote passiën, waarmee de menschen aan de aarde zijn gekluisterd als Prometheus aan zijn rots.

En als een simpel liedjeszanger als Jacobs je tot zulke ontroeringen en overpeinzingen kan brengen is hij nog lang zoo banaal niet, zou ik zeggen.

164