Germania

. 261

„Dan weg, wèg uit mijn huis... du slavenziel, du leugenkol... wèg, wèg... ik wil di niet meer zien!..”

Hij wees haar met uitgestrekten arm naar de deur... Zij keek hem met betraande oogen verwonderd aan en volgde dan de richting van zijn uitgestrekten hand... naar de deur, de koude nachtlucht tegemoet.

De roodharige Scandiër, den rug gebogen, sloop haar na.

„Dien haar... Dien haar!” riep Sogel hem na... „Want dienen is dijn aard, slaaf!”

Hü zonk eenzaam in zijn zetel terug en staarde in den flakkerenden vuurgloed. Zijn mond vertrok zich tot een Jbreeden trek, zijn hart bonste en zijn handen trilden.

Opeens stond hij op, trok zijn zwaard en ’t met de punt omhoog srekend, liep hij naar buiten, keek omhoog in de winteravondlucht, waar de gouden sterren in ’t diep blauw flonkerden...

„Tegen di, tegen di, tegen di, du mijn vijand zal ik kampen!” riep hij, driegend het zwaard hooghoudend, starend met vlammende blikken in de lucht. „Verdoemd zijn de menschen, verdoemd zijn de góden... Het leven is een verdoemenis!”

Ver op den blanken weg schreed donker de vluchtende Harimona en naast haar de lange, magere sprokespreker, beiden de hoofden ver voorovergebogen, inloopend tegen den snijdenden noordenwind.