Germania

249

„Were Tivaz!” riep Tjeerd.

„Wére, wére, wérel” riepen de vrouwen in koor.

En allen zich bukkend, kusten zij Nerthus, de aarde-moeder.

Toen nam Sigbert de kootjes en wierp ze op den offersteen, eerst voor Reri en Swanehild. Die hadden zes oogen. Toen voor Tjeerd en Walehild. Die hadden vier oogen.

Zes wenden akker voor Reri, Yier voor Tjeerd!" zei Sigbert.

En in hun nieuwe kleederen, verfrischt door het bad, zachtjes gewarmd door de stralen van de nanoenzon van 't beginnende voorjaar, liepen zij allen paarsgewijs, hand in hand, langs den lietweg waar goudbruin in de zon, de hut lag van Reginbirn, den vader der twee maagden, zingend een lustig landliedje, de gevatte handen los slingerend aan de armen en voor zich den hoogen halboog van den goud-bewolkten hemel....

„Zije aan zije,

Al in de Meie,

Paar aan paar,

Al. naast elkaar,

Nieuwe Heeren,

Nieuwe kleeren Komt de nieuwe zonnegloed, Leef di in de Batouw goed.”