Germania

239

En nu, zijn oogen afwendend van de zon, knielde hij ier aarde, omvatte den offersteen met zijn beide armen en zei:

Heil zj di, Aarde, Menschenmoeder,

Worde vruchtbaar in Wot’s omarming,

Vul di met vrucht, den menschen tot nut,

Heil zij di, Aarde, Menschenmoeder.

Toen stond hij op en keek langs zijn landen, paarsblauw schemerend onder de ijle, wegvliedende morgennevels. Yer, bij den hoogen liethweg, zag hij twee paren loopen, blauwzwart tegen de wijde blankheid van den luchtboog. Hij liep dwars over het land ze tegemoet, aan zijn hooge gestalte Reri herkennend.

„Einders,” zei hij, toen hij dichtbij ze was, „vandaag is het ploegdag en morgen is het ploegdag, tot de akkers omgewoeld zijn. Wij zullen samen ploegen maar ieder hoede daarna zijn eigen akker, ik den mijne, Reri den zijne en Tjeerd den zijne.”

„Vaer,” zei Swanhild, „de ossen zijn weg in ’t Batouwsche land en ’t zal lang duren voor ’t land afgeploegd is. Laat mi den ploeg trekken nevens Reri.”

„Ik wil trekken naast Tjeerd, vaerl” zei Walhild.

In ’t oog van Sigbert glansde liefde. Hij bekeek de struische meiden, zooals ze daar voor hem stonden, vast geplant met de groote, bloote voeten op de aarde, breed en zwaar de heupen en forsch de vleezige schouders.

„Du denkt wel, dubbel ploegt snél?” schertste bij. „Mi

is ’t goed kinderen----want het offer is gebracht en de

spreuken zijn gesproken.”

Hij liep vooruit naar den leegen ossestal en haalde de jukken van de haken.

„Twee ploegen ?” vroeg hy, nog niet goed in zijn geluk kunnend gelooven.

„Ja vaêrl” zei Reri. „Ieder met zyn meid.”

„Jong, ongelijk gaat niet. Een hond en een os vóórt niet.... Du en Reri neemt den rechtschen ploeg en de