Germania

282

Want in zijn land teruggekeerd,

was de fioord verzand,

En Gise bang voor arremoed,

sloeg aan zichzelf dé hand.

Maar Mise, als een waardig held,

-kreeg toen van Haromien,

Veel kussen op zijn schoonen mond,

en schatten bovendien,

Hij voer terug met pronk en praal,

en komend in zijn rijk,

Vond hij zijn haven uitgediept,

bevrijd van zand en slijk.

Heil, koning Mise, dapp’re man,

het volk, dat bidt di aan,

En tot het verre nageslacht,

zal ’t konden dijne da&n,

In sagen zal dijn stout bestaan,

di hooger heffen tot,

Men Mises naam vereeren zal,

gelijk die van een godl

Doodstil was het in de groote hal geweest, toen Pill de heidensproke met krachtige stem uitsprak. De gasten keken beurtelings naar den sprokespreker en naar hun heldhaftigen koning, die waardig, zooals dat een rijken vorst past, met krachtige stooten van zijn fraai pronk-zwaard, toonde hoe hij den draak, den watergeest, de helden en ten laatste den lafhartigen koning Gise had verdeemoedigd en aldus de waarheid als het ware nog meer waarschijnlijk maakte.

Hall, Hamm en Hann echter, dicht de gelaten bij elkaar, vormend een driehoek, sloten de ooren, want de drie gidsen gruwden van deze sproke-kunst.