Germania

229

En daar hy zooveel schatten had,

zei overal ’t gemeen,

Dat koning Gise trouwen zou,

• de heil’ge Haromeen.

Ze kwamen in een duister woud,

daar zat een groot gedrocht, Toen liepen Gises lieden hard,

en scholen in een krocht.

De koning kroop het diepste weg,

in d’allerversten hoek,

En aller monden waren leeg,

maar vol was aller broek.

Held Mise die den draak ook zag,

trok dapperlijk van leer,

En na een kort maar woest gevecht,

bestond de draak niet meer. Toen stak de held zijn zwaard weer op,

en sprak met kalm geluid, Een heldendaad is ook een schat,

en hoopte op de bruid.

De Giseliden kwamen nu,

weer bevend voor den dag, En keken bijster ernstig naar,

de plaats, waar ’t ondier lag, De Giseman stak met zijn zwaard,

toen in het drakenlijk,

De menschen riepen „Heidenzoon 1”

want Giseman was rijk.

Zy kwamen aan een diepen vliet,

daar stond een watergeest,

De Giselieden vloden snel,

voor ’t hachje zeer bevreesd.