Germania

220

Het meerwijf lonkte hem zoo zoet,

Hy is haar gaan gelooven,

De maat sprong by haar in den vloed,

Nooit kwam hy weer naar boven.

En aan het strand op verre ree,

Stond toen de bruid te schreien,

Zy stortte zich op ’t lest in zee,

Daar rusten ze nu beien.

De andere zeelieden, goed beschonken, begonnen nu ook liedjes te zingen en Sogol, steeds zorgend dat de kroezen gevuld bleven, begon hen te roemen en voorzichtig uit te vragen naar den weg naar 't vreemde land.

Rytzell, hoewel smoordronken, behield zijn geslotenheid. Maar de roes beving hem en hy stortte van de bank en bleef onder de tafel liggen ronken.

De manke stuurman, los van tong, begon nu van het vreemde land te verteilen. Het was een verward dronkemans verbaal, vol leugens en verdichtsels en hij vertelde de geschiedenis van zijn gevangenzetting en verlossing door de boschniksen alsof zy in ’t land Masar was voorgevallen. Maar tusschen het dronkemnansgelol door hoorde Sogol, dat de schepen altoos gericht werden links van de ster Raits, zoodat met deze steeds recht achter de nöta van de skig moest zien. Op deD terugtocht moest men weder op Raits aanvaren, zoodat de ster nu recht voor den boeg stond.

Ook vernam hij, dat in ’t vreemde land niet aan Odin geloofd werd en niet aan Wotan, noch aan Thor of Freya. Zy hadden daar een vreemden god, die onzichtbaar was en de deugdzamen gingen stervend op in het niet. Maar de slechten werden na den dood in dieren veranderd, tot zy door leed gereinigd waren.

Meer dan dat kon hij niet te weten komen, want de zeelieden begonnen liedjes te lollen en vielen daarna één voor één terzy van hun zetels en begonnen te ronken.

Toen was Sogol tevreden. Hy riep edelen naar binnen