Germania

HOOFDSTUK XIII.

Koning Solbert, die door vele boodschappers werd inge-licht, hoe groot de gisting was in zijn rijk, besloot zelf aan 't hoofd van een schaar, Sogol en Harimona tegemoet te gaan om Sogol tot een zwaardgevecht te nooden. Maar eerst toen hij de schaar wilde vormen, ervoer hij hoe groot de invloed van den kroonpretendent was. Want de hertogen weigerden eensgezind op te komen. Daarentegen stroomden de arme vrijen toe, maar ook vele hoorigen, het gevaar van de gruwelijke straffen, die op ’t wegloopen gesteld waren, trotseerend, vluchtten van de gebieden, tot welks grond zij behoorden, en kwamen hun dienst aanbieden aan hun koning. Solbert deed toen door zijn herauten verkondigen, dat hij de hertogen wegens ontrouw en verraad bij het Groote Ding zou aanklagen en hun verbood, zich van hun haardsteden*) te verwijderen. Daarentegen beloofde hij vrijdom aan eiken hoorige, die zich trouw jegens den koning betoonde.

Toen ontstond er groote verwarring in het land. Want de hoorigen vluchtten allen van de gronden, waarop zjj behoorden naar de residentie en boden zich voor 't leger van Solbert aan die, wel voorziende dat hij, wanneer hj er niet in slagen zou Sogol onschadelijk te maken voor hy het Nervische gebied had betreden, een oorlog zou te voeren hebben tegen de edelen van zijn eigen ryk, volgens zijn koningsrecht al de hoorigen vry verklaarde en ze van wapens voorzag. Daar er echter niet genoeg korten langzwaarden aanwezig waren voor zoo’n groot leger,

i) De meening, dat de oude Germanen geen haardvuur kenden, deelt de schrijver, zooals de lezer reeds herhaaldeljk heeft kunnen merken, niet.