Germania

157

„Voor wien heeft dien trap gediend ? Het moeten reuzen zijn geweest, die zoo’n trap gebruikten..meende Sogol.

Boven op 't plateau waren zij beiden spoedig aan den hoek, waar de geraamten lagen en de urnen stonden.

Nu, rustig ze beschouwend, zag Sogol dat Harimona’s vernuftige opmerking juist was geweest. De geraamten waren zeker al zeer oud en de doodshoofden, de borstkassen, de beenderen van de ledematen waren van ongewone grootte.

Nu ook vond hij de grofbewerkte bijlen van vuursteen.

„Het moeten reuzen geweest zijn, die deze werktuigen gebruikt hebben. En hoeveel kracht moeten zij niet gehad hebben om deze zuilen uit te houwen.”

„Wat zouden ze hier gedaan hebben ?” vroeg Harimona.

„Ik weet het niet____ik weet het niet.... De wereld

is vol wonderen. Maar het zijn geen wonderen, die aan góden doen gelooven. Het is alles te verklaren.... Wat zou een ander, die den priester vervolgd had en ontkomen zou zijn, later verhaald hebben van kobolden en onder-aardsche paleizen en zeeën en schatkamers en geraamten... Toen ik hier met den priester stond, trapte ik een paar bolvormige dingen weg, die langs het hellend plateau in ’t meer plonsten.... Het zullen doodshoofden zijn geweest... Wilt di eens hooren.... maar schrik niet....”

Sogol schopte een doodshoofd naar 't hellend vlak. 't Zelfde donderende gebolder, dat hem in ’t duister zoo verschrikt had, hoorde hij nu kalm aan, met een trek van minachting om de fijne lippen.

„Hoordt di.... dat is genoeg gerommel om tien welgewapende legers op de vlucht te dry ven.... En toch is het

niets, een leeg geschal____de onttroonde schalgeest uit de

Ravenstroth; en ik denk Harimona, dat de donderrommeling daarboven in de lucht weinig anders kan zyn.... een groot gloeiende steen, die ergens neervalt zooals wij dat wel eens hebben gezien en die daarboven in de lucht rommelt