Germania

170

worden, liep van ze weg en snelde naar de kerels, die ’t dichtst by, Myst met stompen en houwen naar ’t water dreven.

Een list kwam op in zyn schrander hoofd. Hjj liep snel vooruit naar een boschje en van daar uit blies hy met kracht het verraad-signaal.

De mannen keken op... luisterden... hoorden nogmaals ’t verraad-signaal... Haun, achter de boschjes omloopend, rende naar 't kamp der Sfafen, want dat waren de belagers van Myst, en blies daar weder: „verraad! verraad 1”

De Sfafen, denkende aan een overval van hun kamp, stormden nu weg naar hun tenten, Myst lostlatende. De oude man, vlood naar de tegengestelde zyde. Toen de Sfafen in hun kamp kwamen, zochten zy naar den horensteker. Maar deze, vlug op zyn jonge beenen, was een boschje ingerend en had zich wèl verstoken in dicht gewas.

Harimona, weer tot zichzelve gekomen, zag hoe het volk den Nervischen prins wegdroeg naar ’t water. Zy verstond nu de beteekenis van ’t stemgeloei en begreep opeens, wèt daar gebeurde. En zich tot Reri wendend, die trouw'en recht naast heur zetel stond, riep ze:

„Batouwer red hem... red hem... het zal di tot groot loon zyn----red hem----red hem!”

En zy zag den reus den berg afrennen, met groote stappen, zyn kortzwaard zwaaiend boven het hoofd....

„Red hem 1 Red hem! Red hem!” gilde zy in een angst-schrei hem na.

Toen weer duizelde het haar en viel ze bezwymd terug in den granieten zetel.

Einde van hit eerste deel.