Germania

118

„Du bent een blaaskaak 1" riep Haun.

„Du bent een blaaskaak!” riep de boschgeest.

„Dyn moeder is verdobbeld!" schold Haun.

„Dijn moeder is verdobbeld!" schold de boschgeest.

„Dat liegt du. Ik heb bij den Dingher de schat gelaten en zy is al lange weder vrij!”....

„Dat liegt du. Ik heb bij den Dingher de schat gelaten en zy is al lange weder vrij!” riep de boschgeest

„Du.. du bent nooit bij den Dingher geweest. Die zou di gauw den schop hebben gegeven, omdat du zoo slecht toetert”

Toen de boschgeest ook dat herhaalde en zeggen dorst, dat Haun slecht toeterde sprong hij, zijn speer gereed houdend, in 't hout en zocht en riep en sloeg, en tartte en schimpte, maar de boschgeest antwoordde wel, doch telkens van een andere zijde.

Nu eerst ging Haun er toe over, zyn avontuur aan Sogol te vertellen.

Die lachte en toen de jongen hem zeide, hoe hy den boschgeest had uitgescholden en hoe hij hem met den speer was nagerend, maar dat deze niets anders had gedaan, dan zich verstoppen en de schimpen herhalen, nam Sogol het hoofd van den knaap tusschen de handen en kuste hem op voorhoofd en wangen en zeide:

„Braaf zoo mijn jongen. Du bent een echte Nerviër. Ik zal di tot krijgstoeter verheffen op mijn groote reis en di een wapenspreuk geven.”

„Welke?" vroeg Haun.

„Vreezeloos en trouw!"

Dien dag gingen Sogol en Haun samen naar den boschgeest. Sogol liet Haun enkele tonen blazen, dan hier, dan daar, dan verder en hy luisterde scherp naar het antwoord.

’s Avonds, by ’t haardvuur, sprak hij met Myst over den boschgeest, den eenige in den stroth, dien hy niet had kunnen verklaren. Hy bewoonde een zeker deel van den

8