Kalverstraat

is de kanker van het Jodendom, Maurits. Die brengen het anti semitisme in da wereld. Strij tegen de Roomschen. Wordt magon. Doe je best om eerlijk en fatsoenlijk te zijn. Eén zoo n smous, want dat is een smous, bederft het werk van duizend goede Jehoedim. Vecht ddar nu tegen. Elke Christ. die in zijn handen is geweest, moet de Jood vloeken tot aan zijn laatsten snik . . .

Dat zijn de riesjes-makers en voor dat soort lijden de goeden

De coupeur kwam binnen.

,,Dag Honstad!”

„Dag mijnheer Vellekooper. Bent u weer eens terug?"

„Ja ... ik ben weer eens terug."

En tot De Leeuw.

,,'k Heb hier Honstad als kleine jongen gekend. Toen was-ie bij Hart. ’k Heb ’m altijd voorspeld, dat-ie ’t ver zou brengen. Zijn coupe heb ik zelfs niet in Londen teruggevonden."

„Hij is de beste coupeur van de stad. Maar ik heb moeite gehad om hem hier te krijgen. Hij was bij Bartelkamp en Hoenders. Ook t werk van Molly. Die heeft hem duizend gulden ’sjaars méér salaris gegeven en 'm dadelijk ’t witte velletje in zijn hand geduwd."

„Ja ... en ik ben er mevrouw dankbaar voor. Want zoo ik hoor is ’t bij Bartelkamp en Hoenders tegenwoordig niks meer gedaan. Alles verloopen door de zaak van mijnheer De Leeuw's dochter."

„Kom mee Maurits . . . Dan zal ik je eens wat laten zien van mijn Molly."

De Leeuw zette zijn hoed op, ging met Vellekooper de deur uit. Buiten schoot zijn hart vol. Vellekooper liep gebogen, steunend op zijn stokje, zwaar schurend de voeten langs ’t asfalt.

„Mijn Molly is een beetje ruw in den mond. Maar een hart van goud. Een braaf kind, een kesjiebes. W^rat zij mij heeft gedaan, zal ik haar naroemen tot ze ,,minje’’ aan mijn bed zeggen. Zij heeft mij rechtewoordig van den rand van den afgrond gered. Mijn zaak was op. Zij heeft er een maatzaak van gemaakt met een coupeur als Honstad en ik zit nu dik in de fijnste klandizie. Als je alleen maar zeg, dat ik maak voor de zonen van den burgemeester van 'Denhoven . . . Een