Kalverstraat

Hoofdstuk XIII.

De huwelijksreis van Molly en Bertels was allereerst een <Geschaftsreise> geweest. Ze waren naar Londen, Parijs en Berlijn gegaan om zich goed op de hoogte te stellen van de inrichting der groote warenhuizen. Hirschfeld, wiens bedorven natuur genot vond in het bedriegen van een pas gehuwd man met zijn jonge vrouw, was ze overal gevolgd. Molly had het bij Bertels, die ’t wel vervelend vond, weten door te drijven. Zijn nieuwe compagnon moest toch in alles gekénd worden, niet waar. En Hirschfeld was zoo goed op de hoogte, was dóór-en-dóór Geschaftsman.

Zij wist, dat zij, door steeds den minnaar in de nabijheid te hebben, den zinnelijken Bertels aan zich bond. Hij was wat te bekrompen, wat al te voorzichtig naar heur zin. Zij, tyran-niek en begaafd met dezelfde wilskracht als haar zuster Ever-dine, maar dien wil anders uitend, heerschte over Bertels en Hirschfeld beiden, door over en weer de twee mannen op elkaar jaloersch te maken. Als Bertels niet wilde inkoopen naar heur zin, er over sprak, dat zij alles tegelijk waagde, lachte ze hem uit, zeide dat Hirschfeld dat anders zou aanpakken. Die had zich van armen jongen zonder een cent opgewerkt tot groot fabrikant. Die had, als Duitscher, de Hollanders zelve moeten leeren, dat zij, door in Amsterdam te laten fabriceeren, goedkooper waren verkregen dan door een Duitsch fabrikant in Berlijn voor zich te laten werken. ,,Dat was een echt koopman, die Hirschfeld.”

Hirschfeld had zij onder haar wil gesteld, door de brutaliteit en de hondschheid, waarmede ze hem behandelde. Met zijn ouden slaven-aard van den man uit een ras, dat jaren lang had moeten dulden en dienen, aard sedert hij in Nederland door zijn geld en zijn stand onafhankelijk en vrij was geweest verborgen, had hij gezocht naar een meester. Nu eindelijk had hij dien in haar gevonden. Zij sprak hem niet toe, maar zij beveelde