Kalverstraat

¹5¹

teeren, dat ik niet weigeren kon. Maar weet u, ik doe het met lood op mijn hart. Zonde is het, dat ze zich aan zoo’n geschejen rezeig vergooit.”

,,U haalt mij de woorden uit mijn mond, mijnheer Souget. Een rezeig is het, een échte. Wie slaat zijn vrouw ? Ze is op 'n Zaterdagavond ’s nachts bij me an kommen kloppen, zijn gewezen vrouw en heit daar op dat stoeltje zitten huilen as een kind. Ik heb met haar méégehuild, want ze liet mij de blauwe striemen op ’r arm zien. Zij was zoo’n goed mensch. En een hart voor de armen! Roossie heit menig keer turfkaartjes van ’r gekregen om uit te deelen en ol het voor Jid-den of geen Jidden was, daar gaf ze niet om. Maar zoo gaat het, as-men goed is, dan wordt men overal van teruggezet. Maar weet-u wat me pleizier doet? Dat die vuile doerak uit de Pieter Jacobstraat ’m toch niet gekregen heit. Dat zou toch godgeklaagd zijn geweest. Want die vuilik het ’t ’r natuurlijk op angelegen.»

Terwijl ze zoo sprak, was ze bezig aan ’t met ijzerdraad omwikkelen van rozestelen.

«Wat voor een blom wilt u hebben?»

«Een klein fijn blommetje... Die bijvoorbeeld ? Ruiken ze ?»

Hij boog zijn neus naar een bos violieren, die in een blikken bus met w'ater stonden.

«Ja... die ruiken fijn. Wat zijne dat voor blomme?»

«Hééle dure. Pas angekommen. Ze benne nog nergens anders te krijgen. Niet bij de grootste bloemisten. . .»

«Hoe heeten ze ? >

«Hoe heeten ze Roossie?» vroeg de moeder.

«Dat? Dat zijne . . . dat zijne ...»

«Ze weet ’t ook niet!» meende Nathan. «Nóh ... een zorg... zullen ze niet heeten ... Ze zien er mooi uit, wit dat ’s goed voor een bruid, ’t ls toch vandaag de receptie, as ik me niet vergis!»

«Ja, om een uur motte de blomme er zijn.»

Nathan voelde zich vroolijk. Dat zou ditmaal zeker goed afloopen.

Doch toen hij met zijn ruiker in de hand weer op straat liep, begon hij opnieuw kleinmoedig te worden, in de vreemd-aandoende pronkerigheid der Zondagsche menschen.