Kalverstraat

148

zenuwen ben ik nog den heelen dag overstuur. Nu zie je het toch memmele. Ik ben geen uitzondering. Als Orelio me gewoonweg had gelaten voor wat ik ben, had me niks over-kommen. »

Hij liep zoo op en neer van de keuken in het kamertje, van ’t kamertje in ’t keukentje, onderwijl zich verder aankleedend, terwijl de moeder het keukentafeltje dekte.

«Wil je een stukkie zure haring eten, Nathan?» vroeg ze meewarig.

«Doe wat je wil. As je een talhout op m’n brood leit, eet ik het op voor zoete koek . . . >

Maar onderwijl keek hij met begeerte naar den gemarineer-den haring, die de moeder uit een groote glazen flesch op een wit bord lei.

«Doe er geen uien bij moeder. Die eet ik op zonder er bij te denken en dan krèbs ik zoo. ’k Heb vandaag wat te spreken.»

Toen hij gegeten had, wilde hij weggaan.

«’tls nog zoo vroeg. Nathan. Hij zal er nog niet zijn. »

«Hij zal er ja zijn. Hij mot me toch vandaag nog afwachten. Wacht, ik zal ’m leeren als-ie me wat gemeens wil lappen. Ai wé . . . Nathannetje Souget is geen kind. Laat Nathannetje Souget maar loopen. Die gaat voor de heele wereld niet uit de weg ... Zü je me zien ankommen bij Molly. God zegene d’r. Een kesjiebes gódel, memmele. Met een blom in me hand . . . Geregeld as een goossen ...»

Opgemonterd door ’t stevige ontbijt en de twee groote kommen sterke thee, die hij had opgedronken, zich héérachtig voelend in zijn voor heden aangelegde sjabbes-kleedij, met pleizier kijkend naar de verlakte punten van zijn nieuwe kalfsleer bottines met de gele naden van de zoolranden, wandelde hij naar buiten. Het was al acht uur en de straat was vol ochtendgerucht.

De venters, met nog onvermoeide kelen, riepen schreeuwerig hun waren uit, met plotse geluiden, die scheuren in de lucht schenen te maken. Het carillon van de Zandstraattoren begon te klingelen. Op het groote plein voor de Waag was het nu Zondags stil en leeg.