Kalverstraat

136

Ja, ik kan je toch niet gaan onderhouden. »

Hoeft ook niet. Ik ben Goddank nog gezond en Janssie is óók nooit ziek geweest. Daar hebben wij voor gezorgd, nou ja, zooveel as je zorgen kon, want er is véél geluk ook bij. Nou, asse we nou een nét zaakkie hadden, een vrouwe-zaakkie in garen en band of in steengoed of een kou we koekebakkerij. Zie je, as je zoo as wij nou hier, zoo’n standje wil oprichten, dan heb je maar weinig centen noodig. Dat begrijp je hé, de waar ben je om zoo te zeggen zelf en je hét al gauw genoeg om een beetje drank in te slaan en anders ké-je dat nog wel op afbetaling krijgen. Maar voor een echt zaakkie heb je veel noodig ...»

«Hoeveel wel?»

«Nou, toch vast vijfhonderd gulden ...»

«Die zü-je van mij hebben ...»

«As je me nou voor ’t lappie wil houwe ...»

< W aarachtig! >

«Dat kenne me. Zoolang asse ze d’r zin nog niet bij je hebben, beloven ze je de stad en 't land, maar zoodra zijne ze je deur uit of ze kijken niet meer naar je om ...»

In Ricardi's hoofd was al dadelijk een plan gegroeid. Hij zou voor de twee een zaakje opzetten in een ander deel van de stad, waar ze de twee vrouwen niet kenden. Bij de Haarlemmerpoort of op ’t Funen zou hij een winkel voor ze huren, ze goederen geven en dan konden zij accepten teekenen.

«Nou, ik zal goed voor jelui zijn ... Ik zal jelui er uit helpen. Gooi meteen de Bude maar dicht. . . Verd . . . d ik meen het. . . geloof je me niet ? . . . kijk hier . . . Daar heb je duiten ...»

Hij haalde zijn portefeuille uit zijn zak, liet ze een pakje bankbilletten zien.

«Gooi de Bude dicht. Ik zal jelui alle twee in een fatsoenlijk zaakkie zette.»

«Ja, dichtgooien . . . dat zeg jij zoo maar ... je bent een lief ventje . . . Maar we zitte hier vast an de boel . . . We motte eerst de huur betalen ... en de drank ...»

«Allemaal niks. Hoeveel is ’t bij mekaar?...»

«Wel man, al een groote vijftig gulden ...»