Kalverstraat

bij de banken, daar hij hooge wissels en accepten op vertoon prompt betaalde en daardoor blijk gaf van een grooten omzet en een ruime verdienste. Ten tweede kon hij door de goede informatie s van de banken, zich een groot crediet verschaffen, vooral bij nieuwe fabrieken, die verlegen waren om afzet, afzet noodig hadden, zelfs al was de betaling dubieus om klanten te winnen, om balansen te kunnen flatteeren bij’t óverdoen* van de fabrieken aan trusts of aan onervaren jonge fabrikanten, die met een vaders versterf of een stille vennoot zonder verstand van zaken, wat wilden beginnen. Dergelijke nieuwe fabrieken zijn er altijd. Mislukten de speculaties van den Londenschen* fabrikant steeds, wat echter niet te verwachten was, dan kon* hoogstens een groot faillissement van Ricardi volgen, waarbij hij genoeg zou overhouden, om opnieuw een flinke zaak op* te richten. De sommen voor de dekking der wissels of accepten zouden altijd een paar dagen te voren worden toegezonden.. Behalve de eventueele winst van het koersverschil zou Ricardi een extra-belooning van vijf ten honderd ontvangen,

Ricardi nam het voorstel met beide handen aan. Dat was voor hem een uitkomst.

En werkelijk bleek het een uitkomst. Hij ontving eerst de bezendingen goederen, die door den fabrikant zelf weder betaald werden. Ricardi verkocht ze tegen spotprijzen op zijn-uitpakkingen, waar de menschen ditmaal voor ’t eerst echte koopjes kregen. Toen kwamen de schijn-wissels. Het geld voor de dekking kwam drie dagen vóór den vervaldag aan. Met vijf duizend gulden baar geld snelde Ricardi naar de speeltafel van de club op 't Rokin, waagde het bedrag in drie zetten en won. Hij keerde 's nachts met acht duizend gulden naar huis.

Daar lag zijn vrouw kreunend op het bed in de achterkamer en Maria zat weenend bij haar.

Hij begon ook te schreien, bezwoer dat hij zwak maar niet slecht was geweest, zeide dat hij thans energisch zou optreden' en er op stond, dat Jane zoowel als Marie naar Aken zouden vertrekken om genezing te zoeken.

De beide vrouwen waren te apathisch om zich te verzetten. Wel zeide Jane jammerend, dat zij heel best hier kon sterven; dat zij met haar blinde oogen al zoo goed als dood was en*