Kalverstraat

109

in te zeggen, maar ’t zou mij an mijn hart zijn gegaan, als uw Molly getrouwd was met zoo’n hark. God zij dank, dat ik ’m niet meer over uw drempel zie komme.”

Molly had Nathan Souget wegens deze en dergelijke uitlatingen in haar hart gesloten. Het deed haar nu pleizier, dat Michiel ten minste in haar huis er op één was gestooten, die hem niet eerbiedig uit den weg was gegaan, die hem had weerstaan op zijn manier, die hem het besef had kunnen geven, dat hij eigenlijk toch véél minder de gewenschte bruigom geweest was, dan hij in zijn hart wel had willen vermoeden.

En Molly zou zijn patrones worden. Daar tegenover was de vreugde wegens het vertrek van Hirschfeld naar Neuenahr maar een klein pretje. Hij gevoelde zich nu geheel vrij van alle banden. De controle van den boekhouder van Hirschfeld, hoe zacht ze ook geweest was, had hem toch nog gehinderd.

„Mevrouwtje,” had bij tot Molly gezegd, want hij had, onmiddellijk na de bekendmaking der verloving, Molly al mevrouw genoemd, wat haar zacht vleide, „waarom moet ik de schande ondergaan, door zoo'n „kój” geinspecteerd te worden alsof ik de grootste moordenaar ben, die levenslang in het tuchthuis is opgesloten geweest. Wat hèit het in, dat die man me drie, vier maal ’s weeks de jenever uit mijn kruikkie in mijn eigen huis komt öpdrinken ?”

„Er moet controle zijn, Nathan,” had Molly geantwoord.

„Gééf ik toe . . . gééf ik toe . . . voor een elkeen geef ik dat toe . . . Alle menschen zijn menschen. „Ieder heeft eens een zwak oogenblik” zei uw vader altijd als ’r wat gebeurd was. Ai wé, wat zouwen ze die man bestolen hebben, als Nathan ze niet op de vingers had gekeken . . . Herinnert u zich nog mevrouwtje, dat gevalletje met die knecht ? ’s Avonds is-ie in de kelder gegaan en heeft boter uit het vaatje van uwes moeder gespit en ’t in een krant onder zijn jas meegenomen. En die andere bediende, die rooie . . . hoe hiet-ie ook weer . . .”

„Douwersma . . . ?”

„Precies ... ik zie al, u herinnert het zich ook. Zoo’n vrome boerenbedrieger . . . De vesten en broeken heeft-ie onder zijn jas verstopt en ze bij uw vader uit huis gedragen en ze naar de lommerd gebracht. Op een dag wil ik met pemissie op een