Kalverstraat

sloeg zijn moeder een wollen doek om ... leidde de twee oudjes naar het groote rijtuig, reed met ze mede naar hun huis.

Ze zaten stil in 't wiebelende rijtuig, alle drie vermoeid. Maar opeens zag hij, dat vader weer prevelde en hij lette op zijn lippen, wachtte tot hij ophield, vroeg wat hij nu gebeden had ?”

,,Ik? . . . Raad het eens . . .”

,,Ik weet niet . . .”

,,Vóór de dankzegging . . . Ken je het nog?,.. Nou... laat eens hooren . . .”

En David, als een jongen, die voor vader een les opzegt, dreunde in den van ouds bekenden bid-cadans, nagcpreveld door ’t oude mannetje :

..Wend ... o Eeuwige alle smart en kommer van ons af, dan zal ook de sprakelooze jubelend zingen. Leid ons in de paden der rechtvaardigheid en neem de dankzegging van Jes-soeroens kroost met welgevallen aan. Laat ons God loven bij wien de vreugde woonachtig is en van wiens eigendom wij genoten hebben, en door wiens goedheid wij leven ...” Toen zat hij stil in het breedc rijtuig, de groote zoon tusschen vadertje en moedertje, de groote zoon, die nu zich 't kleine kind voelde bij het oude, stokoude vadertje, dat zoo weinig van de wereld wist, maar dat hij vanavond voelde als héél wijs met een onbekende macht in zich, waarvan hij vaag den invloed voelde . . .

Einde van het eerste deel