Kalverstraat

104

«Over die kam heen, heel ver. . . wel ruim een uur! ...»

«Zoo vèr?»

«Ja . . . zoo vèr . . . daar is een hoog duin en vandaar kan je de zee zien . . .! *

«De zee!»

«Zij zei dat «I)e zee!» als met een schrik, het woord half inhoudend. Hij keek haar vragend aan.

«Ik heb de zee nog nooit gezien,» zei ze verlegen. «U begrijpt hè, ’t is zoo ver, zoo heel ver en dan de zaak ...»

«Laten wij er dan nu maar toe gaan!»

«Ja, maar onze tijd . . . Denk eens aan . . . hoe laat is het nu ...»

Mantua keek naar de zon.

«'t Is zoowat twaalf uur! >

«Ziet u dat aan de zon?»

«Ja . . . zoo wat ... Ik heb in mijn jeugd zoovele jaren buiten gezworven, dat ik dat vrijwel aan de zon kan zien . . . ten minste buiten . . . Willen wij verder gaan? Wil je met mij mee?»

Hij voelde zijn hart bonzen en het bloed opbruisen naar zijn hoofd. Zij kleurde ook en ze keken elkaar aan.

«Wij kleuren allebei,» zei ze. «Waarom?»

«Ik weet niet... ik weet niet. . . Willen wij gaan ?. . .»

Hij liep een eindje vooruit naar beneden. . . Zij volgde hem. . .

«Wacht even ... ik moet mijn rok wat opnemen . . . Het is een heele klimpartij.»

Toen hij haar voeten zag. haar niet kleine, maar smalle en fijngevormde voeten, trilde hij door zijn geheele lichaam. Weer kwam die groote duizeligheid over hem . . . Het was of de duinen rondom draaiden . . . «Als ik maar durfde, als ik maar durfde!» dacht hij. Hij wilde op haar aanstormen, haar om het middel pakken, haar kussen, altoos door maar kussen, op ’t gelaat, op de blanke, geduldige schoudertjes, die hij, met zijn schilders-oog, welven zag onder het frêle wit van ’t mousseline, op haar armen, op haar handen, op haar voeten ... Ln daarna, opeens weer, zag hij haar voor zich, geheel naakt, geheel, geheel naakt, als een Madonna, blank en ongenaakbaar . . .

Toen hij haar zoo aankeek, met het vorschende, donkere oog, waar het verlangen in gloeide, was zij niet bang. Zij zag