De Geraffineerde

i57

leefd om niet heel den diepen afgrond te kennen, waarin het prikkeltooneel was verzonken. Maar zij hoorde daar thuis, zij voelde haar geluk in die poel, gelijk een echte duivel in zijn vuur. Hamfoort behoefde niet zoo geheimzinnig te spreken over de „werkelijke drijikracht”, die hem naar de planken had gedreven. Die had zij al gekend, toen zij hem voor ’t eerst zag op dien middag, toen hij aan boord kwam, een als jongeling verklcede vrouw gelijk. Hooofe kunst? Mensch-veredeline? Welk een zeltbe-drog. Zijn sexualiteit uitleven, dat was die „drijfkracht.” Als een vrouw-mannetje kamertjes inrichten op de planken, met zijn jongensgezicht en meisjeslichaam coquetteeren, van de planken af, voor een heele zaal. En hij schreef op paars papier met paar-sen inkt. Net als zij. Zeker, zij hoorden bij elkaar. Hij, een vouw-mannetje en zij een man-vrouwtje. Maar bij haar was de drijfkracht prachtig verborgen. Wie haar zag, zou niet aan een jongeling denken. Zij leek een vrouw, geheel-en-al een vrouw met haar groote blauwe oogen, haar roomige keel, haar satijnig mezzo-geluid.

Beiden zouden zij elkaar aanvullen, begrijpen zonder het uit te zeggen. En zij door hem, hij door haar zouden volkomen het perverse beest kunnen uitleven, dat diep in beiden sluimerde, dat uit de onderbewustheid opdrong en zijn recht eischte om kwaad te doen, geboren als het was uit kwaad, uit kwaad zaad en kwaad ei. Zijn vader was margarine-fabrikant. Rijk geworden door het Nederlandsche volk vieze vetten als boter te verkoopen. De echte boter werd uitgevoerd naar ’t buitenland en de rijkdom zoo binnen-