Schetsen, deel 2

H1JSCHBALK.    89

Bokje noodigde ons uit om het nieuwe atelier in te wijden. Hij had pas een pastel verkocht aan een ouwe rhumatische dame, die haar suite nieuw behangen had en wat nieuws ter drapeering noo-dig had. Toen we boven kwamen maakte het atelier inderdaad een „echten” atelierindruk. Er was legio rommel en de verdachte hoekjes met een groene pul en een slordig neergevallen doek ontbraken evenmin als de sierlijke warboel op den schoorsteenmantel.

Het wonderlijke voor ingewijden was, dat de „slordige nonchalance,” zooals Bokje ’tzei, hier geheel dezelfde was als in vorige ateliers. Bij dit eerst bezoek werd al verrast gevraagd hoe hij ’t hier zou kunnen volhouden. Want nooit zou hij zooveel aan rhumatieke ouwe juffers kunnen verkoopen om de huur van dit eerwaardig atelier te betalen. Maar Bokje had zijn zin. Hij had nu een heuschelijk in- en uitwendig atelier en in minder dan geen tijd wist de heele deftige buurt dat in het huis van Mops een „schilder” woonde.

Nu komt het hyper-lugubere.

Op ’t laatst van Augustus wipte ik over naar Bokje, om hem zachtkens te manen (curieus feit: ik had vijf gulden geleend.) Bokje zat triestig voor zijn ezel, peuterend aan het jurkje van een stervend kind, welks moeder nog in grondverf schreide. We bonjourden mekander en bleek, dat er weinig kans op vijf-pop-rembourseering bestond, want al dadelijk lei hij „palet” en „penseel” neer en begon te klagen. Voor het hooge raam, rookend en pratend, luierden we, kijkend over de daken der andere huizen naar pluimen van boomgroen in de verte.

„Geloof jij?” vroeg Bokje plots, „dat ik óóit iets goeds zal maken?”