Schetsen, deel 13

18 2

„Dat weet ik wel. Maar een paar dagen vroeger of later, wat geeft dat nou ?... Ik doe jullie toch last an met ’t eten.”

„Last? Geen zier!”

„Nee Sien, ik ga weer hier slapen!”

„Kom dan in elk geval an.”

„Goed.”

Van tien tot twaalf was-ie bij ze. Ze hadden stil gezeten en gepraat over de dingen die in de krant stingen, toen hadden ze gedomineerd en een boterhammetje gegeten, toen was-ie naar huis gegaan. Ze wouen ’m houen, maar hij wou niet. ’t Most alles weer z’n geregelde gang gaan. Acht uur zou de schoonmaakster kommen. Die most geholpen worden.

Kwart over twaalf was-ie in de achterkamer, stak de lamp an, kleedde zich uit. Nou lag-ie. Alléén. Maar je most d’r niet over denken, ’t Gaf nou toch niks meer. Raar was ’t bed met één kussen — as je d’r niet an gewend was. Zoo. Nou de lamp uit. De lamp uit? — Zou-ie de lamp uitblazen? — Natuurlijk. Dat dee-ie altijd. — Hij kon niet slapen mèt licht. — Puf! Puf! — Donker. — Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht... negen ... tien... ellef... twaallef... Nou zou-ie tot honderd doortellen. Dat hielp... Maar dan most je an niks anders denken... Dertien... veertien.. . vijftien... zestien... Jazzus wees nou niet bang... Wat ’n flauwe kul!... Zeventien... achttien... negentien... — Daar sloeg ’t hallef een... Waar was-ie gebleven?... Veertien, vijftien, zestien... zeventien... achttien ... negentien ... twintig... Twéémaal gefloten, vlak voor de deur. Da-was de politie... Daar had je ’t toeteren ook... Nog een in de verte... Nog een... Wat