Schetsen, deel 13

159

„kussen, en haalde een blanken dunnen dolk te voorschijn, en nogmaals sprak Julia, met heesche, sissende „stem: „Straffen zal ik, — ze — en — mijzelve!” „En bij elk woord daalde de scherpe dolk neer in de „borst der oude vrouw, en toen de doodsangst deze „kracht gaf om zich los te rukken, toen een gillend „noodgeschrei de huisgenooten bijeen riep, toen daalde „die dolk nogmaals neer; en de blanke hand stiet „hem krachtig in de met juweelen en kanten versierde „borst, — juist dààr, waar de diamanten vlinder „vonkelde...”

Tik. Tik.

„Nee, nou z o u ze uitscheien, ’t Was, allemachtig, half twee.

Ze dee de alkoofdeuren open, zette de lamp voorzichtig op een stoel bij het bed en kroop er in. Nou nog éventjes . .. vijf minuten maar. Met dikke wallen onder de oogen las ze door. Het atelier met de stellages lag in het schemerdonker. Het volle licht viel op het bed, op het fletse, vermoeide gezichtje, op het zwarte haar, op de vuilbruine handjes, op het gele beduimelde boek.

Maar nou kreeg ze tranen in d’r oogen ... :

„Gewond, voor ’t leven verminkt, doodziek, zag „Céline hem weer; hèm, haar echtgenoot voor God, „de vader van haar pasgeboren kind.”

Hè, wat was dat miseràbel. Waarom most-ie nou doodgaan? Je kon d’r geregeld bij huilen. Wat brandde dat in je oogen op den laten avond. Zou ze nou niet uitscheien?... Kwart voor tweeën! Maar vijf uur slaap... Ja nóu was ze moe.