Gevleugelde daden

184    TIENDE KAPITTEL.

auteur ter wille der volledigheid en der stemming zijner nieuwsgierige lezers, nog dit prettig slot:

ZEGEPRAAL.

Wanneer eene gebeurlijkheid algemeen en gemeen goed wordt, gevoelen wij geen gretige belangstelling meer voor het wedervaren van kleine enkelingen.

Zoolang de familie Zwaluw, onbegrepen en eenzaam vloog, trok zij onze aandacht.

De stormachtige beroering van alle beschaafde volkeren, de driftige opeenvolging van incidenten, ongelukken, zegepralen der vliegers, dwingt ons de helden der historie tot het normaal plan terug te voeren.

De overgang is moeilijk.

„Du sublime au ridicule, il n*y a qu'un pas.”

Na al het grootsch-aangeduide te besluiten met de geruststellende verklaring dat de verzwikte voet des heeren Pieter Zwaluw spoedig genas, lijkt een sprong in de burg erlijks te diepte van ’t leven.

Er is gelukkig meer te zeggen.

In de bloeiende opleving der tijden, in die schoonste Renaissance, was Pieter Zwaluw een der eersten om voor te gaan.