Kleine verschrikkingen

216    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

wat ’r ’n mènschen waren ... waar al de mènschen van daan kwammen?... En watte die Suus en die Jannie knap dansten ... Niemand die ’t ze geleerd had. ..

Naast ’r kwam de dronken, beenige boer, met de geknakte pauweveer zitten. Dik-lollend van lach, bij ’t ploempig lawaai der muziek en der zingende jongens en meiden, krieuwde-die ’r met de veer in ’t dons van ’r hals, dat ze ’r jeuk van kreeg en doorsoezend krabde — hij achteruit loddrend, paars van lach, hield de veer op den schuddenden buik. Engel die ’t zag, meeschokte van goedige lol.

Zoo komiek as ze zich krabde.

Wuk-aan-Zee. September, 1896.