Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    199

„ . . . Wat stane d’r oogen nog klaar . .. Jeesis! Jeesis! ”, zei Trijn verwonderd, beduusd door de mysterie van dood.

„Wét van d’r oogen!”, viel juffrouw Klos hortend uit:... „Kè-je d’r oogen dan zien!”

„Nou, wijd open hoor ... Z’is al z’n leven nie dood.” „O God!” —, kermde juffrouw Klos huilend, de magere vingers stroef-klittend: „O God d’r oogen open ... d’r oogen open .. . Binne d’r oogen weer open gegaan!... O!... Wat mot ’r nou mee!... O, weer open ... weer open ...”

Wreed hardde ’r stem in de leegheid der kamer, aanzettend angst in de meid.

„Jeesis wat schreeuw je nou!.. . Praat toch zachies ...Je geeft iemand de koors op z’n lijf... Jeesis, mensch wat doe je me schrikken!... Douw ’m dicht!... Doe de deksel ’r op!’ ...

Zwaar beefde de vlam van ’t pitje in de trillende olie. „O God, nee” —, klaagde juffrouw Klos :„ wat bin ’k begonnen!... Wat hei ’k gedaan!... O God, d’r oogen weer open... en Engel die ze gesloten heit... Wat mot ’k beginnen!... O me lieve God!” ...

„Geef ’n douw an de deksel. .. dan zie j’t nie-meer... wat maak je nou ’n herrie!”, zei schor