Kleine verschrikkingen

144    DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.

laat — bij ’t heengaan gaf-ie wezenloos ’n futlooze hand.

Dat was ’t eind dier kleine verschrikking.

Twee dagen later, in avondschemer, toen we langs ’t strand hadden gewandeld en terugkeerden, zagen we Rein Plas nog eèns en voor het laatst.

In een uitgevreten brokkeling van den duinwand, dicht bij de pier, zat-ie met de handen onder ’t hoofd, wou ópstaan toen we naar ’m toe kwamen.

„Laten we je niet storen,” zeiden we.

„U stoort heelemaal nie,” zei hij nederhurkend: „’k was u tegemoet gegaan. An ’t huis zeie ze dat u an ’t strand was. Ik ga morgen na me betrekking in Arnhem.”

„Zoo gauw al?”

„Ja, meneer. Nou ze in d’r graffie leit, bin ’k hier niemeer noodig.”

Wij kropen bij ’m in de duin-brokkeling, zwegen. De wind, opgestoken, striemde de branding naar de kust en omdat het dien dag heet was geweest phosphoresceerde ’t water. Elke golf gulpte vlammen. De lucht was donker, de branding grommelde verre donderslagen. Vermoeid, ’n weinig zwaarmoedig,