Kleine verschrikkingen

188    DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.

mend, klepte de torenklok, gonzend en bommend met lichtere heffing en dreunender val. In de geheele duin-glooiing, drijvend en stootend, zoet van beklag en droomrig van roep, dreef ’t geluid z’n dommling en schok. Het sterkte aan op den weg, verzwierf in ’t grootere bosch. Oude takken braken onder onze voeten, ’t grint kraste. Even liep ’t pad over ’n hoogte, zagen we ’t kistje boven de hoofden, dreigend van zwartte in ’t donkere, lichtlooze, wollige groen. De blaren, kirrlend en blazend raakten ’t kleed. En ’n lijster, blij-op fluitend, zong in de opperste takken.

In ’t dorp, bij de hoeken der straatjes, waren de menschen uitgeloopen. De vrouwen hokten tezaam in beklag, keken naar den krans, de kindren sloten zich aan. Op de keien en tegels, bij de stilte der groote menschen, werd ’t klompen-getrappel ’n pijnigend geraas, sterker, luidruchtiger door ’t gehol van wat kleinere rakkers, die vooruit naar ’t kerkhof wilden. Domper van slag, harder van dreun, klonk de torenklok, nu dichtbij.

„Wat ’n belangstelling — wat ’n mensche op de been,” zei voor ’t eerst de president der muziek-