Kleine verschrikkingen

136    DE    EERSTE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

manten gesprenkel, fluit-juichend met kreten en trillers die in ’t hemelglanzen versnikten, alsof ’t geluid en ’t licht mekaars grenzen hadden gevonden. Er woei ’n zachte zuidenwind. Vlinders, bijen, onze-lieve-heers-beestjes, aangeluwd op ’t zwoele gestroom, zwermden om ons. Op den rug van den man die voor me stapte, kroop ’n gouden tor, de sprieten buigend en wrikkend, de vliezen vleugels verkapt onder ’t gouden schilden-geschulp.

Toen kwamen we in ¹t kleine bosch voor ’t hotel. Daar klonk ’t geschuifel der mannen als ’n donkre, malsehe cadans, bezueht en befladderd door ’t blader-geschuier. De takken stug-wijkend en wapprend, stoeiden met den dagschijn, schaduwen werpend en lichtloovers fonteinend. Op ’t laken der kist schubden vlokken, soms klittend tot streeprig geglim, soms vluchtend in woelende spikkels. De vogels boven onze hoofden schreeuwden, kwinkelden, schoten diep door ’t groen, boorden weer henen naar ’t licht.

Dadelijk waren we weer uit ’t boschje in de gele, broeiende gulping van den zandweg. Het hotel met z’n frisch groen rasterwerk, z’n witte kozijnen, z’n straf-blikkrende ruiten, vriendelijkte ons voorbij. Bij de deur, nieuwsgierig te hoop, stonden Bouten, Van