Kleine verschrikkingen

134    DE    EERSTE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

zwaar-betrest in en om het leed — de rouwkoetsen zijn nobel — de lijkwagen met z’n ornamenten en statiekleedijen kréunt in z’n vadermoorders. Menschen die hun heele leven voortsoberden en ’t huren van ’n bakje als ’n luxe verdoemden, berijden hun eerst en laatst paarde-ritje als princlijke, enkel-blauw-bloedige lieden. En bij ’t graf, bij de haie der plechtig-geuni-formden, bij de plechtige kransen en kreukloos rouw-dragenden, spreken de minst ontroerden de heerlijkste taal. De waarlijk ontroerden zwijgen, hebben ’n broertje dood aan de luidruchtige en dure verschijnselen, die zich parasitisch aan treurnis en smart hebben gehecht. Het is wel jammer dat men z’n eigen oratie niet houden kan bij ’n geopend gat in de aarde. Men zou van het eigen ik-je minder liefs, minder onwaars vertellen en ’n deel der dierbaren weg-kijken die zich vertoonen om acte de présence te geven.

Op ’n klein deel van het platteland is diè plechtigheid nog niet doorgedrongen. Daar draagt men de kist en volgt men te voet. Daar doet men naïf met hooge hoeden en zondagsche kleeren, maar de laatste dienst blijft in éigen handen. Ja, ’t geeft ’n wel schooner indruk achter een op de schouders getorschte