Schetsen, deel 1

220    BEZOEK.

ik aan de trap. — „Ja, ja, mijnheer, ik bind mijn schort voor.” Ze slofte door de gang. Ik zat weer in mijn stoel, zenuwachtig met het boek in de handen. Stemmengemompel. Toen de ouwe, die de trap op kwam.

Klop, klop.

„Binnen!”

„Mijnheer daar binne twee dames voor u.” „Twéé?”

„Ja meneer.”

„Twéé?”

„Jawel, een ouwe en een jonge.”

„Laat boven kommen.”

Weer stemmengemompel. Weer trapgekraak. Weer klop-klop.

Toen ging de kamerdeur open. Eerst een dikke, kleine dame. Toen een bleek, klein meisje.

„Mijnheer Falkland, ik ben maar zoo vrij geweest om mee te kommen. Mijn dochter heeft me gezegd dat ze met u gecorrespondeerd heeft... Ze zei ’t net op ’t laatste oogenblikkie... Ik vond het niks gepast, dat Antoinette alleen ging... Vind u ook niet? ... Toen ben ik maar meegegaan” ... „Gaat u zitten.”

Stilte.

Zoo’n stilte moet er om Perrette geweest zijn, toen de melkkan viel.

„’n Beetje winderig vandaag, mevrouw.”

„Ja, *t is nog al guur.”

„’t Is guur geweest de heele maand December.” „En wat een vroege sneeuw, vin u niet?”

„Als men maar overschoenen draagt, mevrouw.”