Schetsen, deel 1

ROUW.

„Je trouwt die meid niet!”

„Die meid .. . Die meid .. .    Ik    wou    dat    je    je

wat matigde.”

„Ik zeg maar meid, om niks ergers te zeggen”.. .

„Wil je d’r niet kalm over praten?”

„Nee. D’r is genog over gepraat.”

„D’r is niet over gepraat. Je ben an ’t schelden gegaan, toen ik d’r over sprak.”

„Dat hèb ik, dat hèb ik .. . dat    doe    ik    nog.    .    .

Jij gooit me met vuil, als je zóó’n slet” ...

„Moeder!”

„Zou je vader mij genomen hebben, as d’r maar zóó veel op me te zeggen was geweest” ...

„Vader ging zijn weg” .. .

Je bent gek, gek, gek!”

„Win je nou niet op ... Ja, ik ben gek, krankzinnig op die vrouw... Ik ken d’r negen maanden en in dien tijd heeft ze zich gedragen, om je hoed voor af te nemen . .. Mot ’t nou zoo zwaar wegen als iemand lichtzinnig was... Denk daar eens over na .. . Stel je in ’t geval dat je eigen dochter”...

„Anna was te fatsoenlijk!”

„Zooals je ’t nemen wil — d’een trouwt ’n man om geld — d’ander uit liefde — Ik zou liever m’n tong af bijten!” . ..

„Bijt je tong liever af vóór je ’n slet”...

„Moeder! ”

... „Voor je ’n slet trouwt! Wou je hebben dat ik d’r ontving in mijn huis, dat ik d’r zoende als me eigen kind, dat ik d’r liet anzitten an mijn tafel?”

„Bij God, moeder!”

„Denk an de geboden.. . Spreek den naam van den Eeuwige niet ijdellijk uit. . . Denk an de geboden . .. Eer uw vader en moeder, opdat uwe dagen verlengd worden!”

„Ja, ja, dat weet ik, dat weet ik .. . Die klets!