Schetsen, deel 1

POPPEN WINKEL.    171

„Leg-ie warrem?”

„Ja-a-a!”

„Wil je nou nog niet een deken?”

„Nee ... ik leg best” .. .

„An niks denken, hoor Willem!”

„Nee...”

„Nou slaap lekker!”

„Dank-ie!”

„As-je ons noodig heb, heb-ie maar te kloppen! ”

Ja-a-a!”

„Nou dag!”

Nou hoorde-ie hoe Sien en Dirrek an ’t klessen waren onder de dekens — As Dirk sprak, was ’t zoo’n diep gebrom. — As Sien wat zei, leek ’t nog verder af. — Nou hadden ze ’t over ’m, over Bertha ... Je kon ’t voelen. — Nou waren ze ’m an ’t beklagen . . . an ’t bekla-a-age .. .

En hij begon weer te grienen uit meelij met zichzelf en om zooveel hartelikheid van die goeie mense.

As z’m nou maar niet hoorden, daarnaast — ’t stond zoo belabberd, as ze je hoorden huilen. — Maar ze praatten met elkaar. — Ze leien te praten in ⁹1 donker, zooals-ie zoo dikkels met haar gedaan had. — Nou was ’t uit, al kon je ⁹t niet gelooven, al begreep je d’r niks van. Nou lag-ie alleen te kijken naar de rooie stip van z’n sigaar, die nog te branden lag op ’t zeepbakkie van de waschtafel, was zij óók alleen, alléén achter de tulle gordijnen van het glazen beschot, alléén in de alkoof, alléén met d’r dichte oogen in den speelgoedwinkel. Nou zag-ie ⁹t nog net zoo precies as of-ie d’r was — op de bovenste plank had je doozen met soldaatjes en boerderijen — op de tweede poppen — op de derde poppen — op de vierde poppen — van uit