Schetsen, deel 1

126    MINTENEE.

Ja."

„Dan heeft ze je voorgelogen... Dat kan-die d’r niet gezegd hebben ... Zou-die z’n eigen ouwers*. .. „Ze heeft me niét voorgelogen.

„Hield-ie dan zooveel van d’r?”

„Kind, kind. *. ik heb je zoo dikwijls gezegd.” „Hou je mond! ’k Wil niks weten... smijt dien hoed uit de kamer!”

„Marie, Marie!”

„’k Wil niks van die vrouw zien."

„Laat *m liggen, kind ... Denk an Jan die”. . . „Mijn arme jongen, mijn eenige jongen!... Dat-ie zoo vroeg sterven most!... Waarom is d’r ’n God op |de wereld ... als jonge menschen zoo weggehaald worden! ”

... „Dat maakt me niet ongelukkig. Ik heb berouw dat ik naar jou geluisterd hebt... Wat dee je me op te stoken... Nou is alles te laat.”

„Berouw? Berouw? Had jij willen hebben dat ie die meid, zoo’n van de straat opgeraapt schepsel getrouwd had?”

„Waarom niet, waarom niet!”

„Ben je krankzinnig geworden!”

... „Nee niet krankzinnig!... Wat heb jij nou bereikt?... Nou hebben ze toch samen gewoond, samen geleefd als man en vrouw... En zijn wij als vreemden hier gekomen ... net te laat... net te laat” ...

„In Godsnaam... beter dat dan zoo’n gemeen schepsel tot je schoondochter.”

„Maar hij hield van d’r!... Wat doe je?... Wat doe je?... Laat dat staan, Marie!... Verander niks an de kamer... Jan ligt dr... Foei!” „Heerlijk! Lekker! In duizend stukken! Zoo! Zoo! Zoo! ... Ik wil geen portretten van dat schepsel hier zien!”