Schetsen, deel 4

SPIEGEL.

kamer, maakte het vertrek van een zwijgende, opjagende angstigheid, die hem naar het raam dreef.

Daar keek hij weer naar het bed, leunde bijna gillend van angst tegen het kozijn.

De stervende vrouw had de oogen geopend, keek hem eerst aan, toen het achter vlak van den spiegel.

„Henriet!” fluisterde hij heesch.

Zij keek hem langer aan, toen wéér den spiegel.

„Henriet!”

Zij scheen nu alleen nog den spiegel te zien* dien te bekijken met oogen van schreeuwende ontzetting, misschien begrijpend wat het beteekende.

„Henriet!” — gilde hij.

Zij bleef staren, staren, naar het achter vlak van ruw wit hout, bijkants ongeschaafd hout van een doodkist, bewoog flauw de lippen.

Angst brandde in hem. Heftig trok hij het gordijn weer op — en het andere. De breede schijn van den dag drong in de kamer, over de meubelen, over het bed.

Licht-reutlend lag zij naar den omgekeerden spiegel te kijken.

Toen met een zonderlinge drift, liep hij nog eens op het glas toe, vatte de lijst aan, keerde den spiegel opnieuw.

En met een angst, die hem heftig deed beven, zag hij voor de tweede maal het stervend gelaat dat zich in den draaienden spiegel verwrong —■ lang-mager werd met uitpuilende jukken, vreemdelijk kleine oogen — toen boller, alsof er een lach om den mond waasde — toe weer zooals het was, lijkwit en stil met starende oogen die in het glas in de zijne staarden — staarden — staarden — groote donkere pupillen in verwijd wit.

En in het glas zag hij haar nog even stuipen, bewogen door een schokkende siddering, de pupil-