Schetsen, deel 4

DE KRANS.

In de zaal klonk het oude geraas.

„Halen!” riep de regisseur.

Bokje keek door een gaatje van de coulis. Z’n pruik had-ie al in de hand genomen. Het doek schokte omhoog. Weer zag-ie ze buigen. En ver» draaid weer een krans voor Hein, den komiek.

Bokje kneep de pruik tot een prop. Jaren, lange jaren was-ie aan het tooneel en nog nooit had-ie V een gekregen. Hij dee niet mee an de komedie van zoo’n kerel om zich zelf ’n krans te kóópen. As-ie dat had willen doen, had-ie ’r al honderd gehad. Kijk ’m nou buigen bij ’t voetlicht. Hoor ze kloppen! Niet ’t minste benul van kunst! As ze ’r benul van hadden, zouen ze zulk spel niet toejuichen, laat staan ’n krans geven!

Kwaadaardig smeet Bokje z’n pruik tegen den grond in de kleekamer. Vroeger was-ie kantoorklerk geweest, had ’n tijdje gerederijkerd, z’n snor laten scheren, gefigureerd — nóu was-ie acteur. Zelfs de critiek begon notitie van ’m te nemen. De Purmerender Courant had ’m geprezen in een serieus stuk, de tooneel verslaggever van Kennemer-land had hem lof toegebracht in een klucht. De knipsels bewaarde-die in z’n portefeuille. Maar nog

125