Schetsen, deel 4

VERBETERDE METHODE.

Nadat hij twee vólle dagen geen woord met haar gesproken had, werd het een weinig te bar. Je kon niet weten. Misschien was-ie malle dingen van plan. Zóó koppig had-ie zich nog nooit getoond. Ze moest ’r ’n eind an maken.

Bij het ontbijt, op den derden dag, zat-ie wéér met een plechtig gezicht, at, dronk thee, las z’n krant. Ze werd er bang van. Ze was bepaald te ver gegaan. „Kobus ...

Geen antwoord.

„Kobus .. .

Bepaald-somber keek-ie over den rand van de krant. „Wat mot je?”

„Laat ’t maar uit zijn, hé?”

In geen tijden had ze hem zoo extra-vrindelijk toegelachen. Maar hij, stevig in zijn rol, gaf in niks toe:

„Uit zijn? Nee. Nee-nee. Dank je.”

„Goed dan! Niet uit,” zei ze in den ouwen snijdig-vinnigen toon.

Ze kauwden een poos tegenover elkaar — hij groote, zij kleine happen.

Toen begon ze opnieuw. Nog nooit was ze van zulk eene toeschietelijkheid geweest.

„ ... Me dunkt ’t is wèlletjes, Kobus.”

10 7