De opgaande zon

DERDE BEDRIJF, EERSTE TOONEEL    97

Naphtalie:

Mag ’k je hand vasthouen?

Son j a:

Nee.

Naphtalie:

Nee? Nee? .....

S o n j a:

We waren verstandiger geweest, als we 't niet hadden gedaan. , . .We hebben zoo lang en met zoo'n overleg stommetje gespeeld....

Naphtalie:

Te lang, Son. ... Jij ben m'n bestaan in 't laatste jaar geworden....

S o n j a (voor zich uit starend) :

.... Jij naast vadertje 't mijne....

Naphtalie:

. . . .Laat me ’r nog één, mathematisch afgepast één  En dan kom ik in geen jaar terug....

S o n j a (lachend) :

. . . .Beloof je in geen jarèn?

Naphtalie (de vingers opstekend) :

... .In geen jarèn! (pakt haar),

Son ja (lachend):

Noem jij dat een? Wat zullen de kinderen op school van jou goed rekenen leeren, hahaha! En nou zitten! (vroolijk gebiedend) Zitten!

Naphtalie (zittend):

Je vader, Son, is 'n prachtige kerel, heeft altijd gelijk, niet? 't Is zoo’n genot te leven, menschen, lachte-ie vanmorgen daar bij de deur.... Ja, dat is 't. .    . .Gebeuren kan ons niks, niks. . . . 'k Ge