De minnaars

zieken in de seks, die tot lustmoord overgaan, of andere uitersten, waarbij je verstand het niet bijbenen kan, daarvoor dient dan tenslotte de psychoanalyse. Waarom bijten we ons toch zo vast in het eenmanshuwelijk en sluiten wij onze ogen voor het failleren daarvan? Goed, er zijn uitzonderingen, zoete mensen die zoet gelukkig bleven, een leven lang. Het zijn er maar weinig, en zelfs in hen geloof ik niet helemaal. We komen er nooit meer af. We zijn zo ingekapseld in het eeuwen lang richting geven aan ons huwelijksleven, dat we niet meer weten wie we zijn. Zijn we polygaam ? Zijn we monogaam? Zijn we verdrongen homo? Zijn we a-sek-sueel? Zijn we frigide? Leven we eigenlijk wel? Hebben we eigenlijk wel lief? Wat is liefde ? Is het normaal als je jaren lang impotent naast je vrouw ligt? Is het normaal als je jaren lang naast een man ligt, van wie je eigenlijk walgt, maar hij heeft je getrouwd, ik had een kind van een ander, hij heeft me getrouwd toen ik in de derde maand was, hij heeft nooit geweten dat ik zwanger was van een ander, wat wil je, ik blijf bij hem, wat moet ik anders, ik ben nu ‘net’ getrouwd. Met welk recht stoten wij de homofiel uit onze samenleving? Met welk recht stoten we welke seksrichting dan ook uit onze samenleving? Waarom zou een man niet meerdere vrouwen mogen hebben, een vrouw niet meerdere mannen, waarom zou men niet openlijk seks bedrijven zoals het bij vele stammen gebeurt, waar zelfs de kinderen dit aanvaarden als gewoon ? Waar