Diamantstad

Meer zei hij niet. Elk woord ketste. Zwijgend, de oogen heet van tranen, leunde hij tegen de bedstee-deur. Rebecca bij ’t dakraam, lei met ’r hoofd op de tafel te snikken. En onafgebroken-smartlgk klonk uit het bedgat het jammrend geweeklaag, het heftig gesnotter van den grijsaard.

„Waarom huil je nou, Poddy? — Kom nou,* suste Eleazar: „hei-je geen dokter? .. .*

„Nee,* snikte de jood: „hellept niks, niks!...*

„Zal ’k ’m roepen?*

„Nee — geen dokter — geen dokter!*.

„Wèl ’n dokter,* poogde Eleazar te schertsen: „dan ben je in 'n wip beter — hoor je? .. .*

„Maansjene néé 'n dokter — maansjene ja ’n dokter,* snotterde Poddy, z’n neus langs z'n mouw wrgvend en pijn-kregel ’t hoofd schuddend.

„’r Is ’n dokter gewees,* huilde Rebecca: „hg heit ’n briefie voor ’t gasthuis .. .*

„Da’s wat moois! En je blijft Jiièr? Hoe ken je zoo’n gammer zijn? .. .*

Lustloos, te moe om te spreken, wendde de zieke zich af.

„Vader wil nie,* antwoordde *t meisje.

„Wil nie? Wil nie! Wat wil-je nie?...*

„Nee — hg wil nie...*

„...Poddy, Poddy hoe hei-’k ’t met je?*, brabbelde Eleazar, woordjes zoekend, schuw en triestig. Z’n gezonde stem leek hard bij ’t gebroken, stervend lichaam. Al wat je zei werd van ’n hinderlijke grofheid, stiet af op de felle wanhoop van ’t ellendig bed met z’n etter-plassen en bloedstollingen. Bij tijjen dee zwijgen je zeer, vond je de zekerheid van je stem — die praten wou — van zoo’n schelle hatelijkheid, dat de vleezigheid van je bewegende lippen, ’t droog aanvoelen van je lijf, je warmen rug, je rustende voeten — onrustig-werkelijk werden, als bij broeiend aangrommelend onweer of bij star-wit avondlicht in ’n eenzame straat.

Poddy scheen niet te luistren. Het hoofd, gezakt in de deuk van ’t kussen, lag met den maagren gebogen

152