Wat niet kon - en andere verhalen

‘Dag Annie. — Wat later geworden. Heb je gehuild? — Krijg ik geen antwoord? — ’k Heb er heus part noch deel an! —Karel die ...’

‘ ’k Vraag je excuses niet,’ zei ze bits, hem afwerend.

‘Nou! Nou! — Laten we er nou geen scène over maken! — Karel...’

‘Ik vraag je toch niets.. ! Je had om half elf thuis zullen zijn. — Je komt om een. — Dat ’s ’n teken dat ik je nou al verveel, ’t Is ’n gemeenheid om me hier zo lang te laten wachten.’

‘Maar Annie ...’

‘Zoen me niet! Je ruikt naar drank!’

‘Ach wat een gekheid! Laat me nu asjeblief uitpraten —’ ‘Nee, ’k ga naar bed.’

‘Goed. Best. Dan zal ik ’t je boven uitleggen.’

‘Dankje. Ik slaap op de logeerkamer!’

‘Kom, begin nu geen dwaasheden!’

‘Ga jij maar weer uit!’

‘Als ik je nu vertellen mag . .

‘Nee! Nee! Nee!’ zei ze driftig. Ze wou ’m nu niets meer zeggen. Hij had roje ogen, rook naar cognac. O, wat was dat vies en laag! Maar hij, schuldig, hield aan.

‘... Ik was bij Karel... en toen .. .’

‘Toen ben je blijven plakken en heb niet an mij gedacht . ..’

‘Dat heb ik wél! Maar Karel en Toon ...’

Al haar ingehouden verbittering kwam los op ’t horen van die naam: ‘Zó, was Toon er ook? Dat dacht ik wel! Is ’t driemanschap weer bijeen geweest? Maar ik zeg je, dat je me dat geen tweede maal zult doen! Ik begin er genoeg van te krijgen! ’s Middags kom je op ’t laatste nippertje thuis! Bitteren met je vrienden in ’t koffiehuis! Eergisteravond kwam je om twaalf uur anze’tten! Daar let ik allemaal wel op, al hou ik mijn mond. Maar dat van vannacht doet de deur toe! Half twee! Half twee! ’n Jonge man die nog geen

108