De zoon van een gazzen

Jacob Israël ging in elk geval niet meer naar het Tsarenrijk! Hij bleef voorlopig in Amsterdam, werkte voor zijn proefschrift en op i februari 1916 promoveerde hij.

Frederik van Eeden stond naast hem en luisterde mechanisch naar de heldere antwoorden, die de begaafde promovendus zijn leermeesters en zijn promotor professor Van Hamel gaf. De juridische discussie interesseerde hem maar matig. Onbewust gleden zijn gedachten terug over de kam der jaren: 1899,1904,1905, ’o6, ’io, ’n. Hij bladerde met de Hooggeleerden werktuigelijk mee in de lijvige dissertatie. Zijn oog rustte nogmaals op het Voorwoord:

Bij de aanbieding van mijn Academisch Proefschrift betuig ik gaarne dank aan de Hoogleeraren van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid voor de welwillendheid waarmede ik tot de Promotie ben toegelaten. Bijzonderen dank betuig ik mijnen Promotor, Professor Van Hamel, voor hetgeen hij voor mij is geweest en voor mij heeft gedaan. Maar een dank, waarvoor ik geen woorden weet, ben ik U verschuldigd, Frederik van Eeden, mijn Meester, mijn Vriend. Ik weet, dat gij geene openlijke betuigingen van dank begeert. Mijn bede: ‘Moge ik U niet onwaardig zijn’.

‘Moge ik U niet on waardig zijn..

Eén ogenblik slechts bleven deze woorden in zijn bewustzijn hangen, toen zag hij de pedel binnenkomen en hoorde hij nuchter: ‘Hora est’.

141