Geschiedenis der Portugeesche Joden te Amsterdam 1593-1925

van Sasportas is nauw verbonden aan het optreden van den psèiido-Messias Sabbatai Tsebi, die door hem met niets ontziende scherpte is bestreden; een bestrijding, waarin hij zoo goed als alleen heeft gestaan. Toen (in 1670) Margaretha, keizerin van Oostenrijk, een verbannings-edict tegen de Joden in Weenen had. uitgevaardigd, en dezen zich in hun nood tot Teixeira hadden gewend om zijn invloed te hunner behoeve aan te wenden, liet deze Joodsche diplomaat hun een schrijven toekomen, ontworpen en gestyleerd door Sasportas, waarin hij den ongelükkigen allen mogelijken bijstand beloofde en hen in kennis stelde met de stappen, die hij reeds had ondernomen. Hun hulp-actie had echter slechts een verlenging van d^n verbannings-termijn ten gevolge.

In 1672 vinden wij Sasportas weer in Amsterdam terug, alwaar hij in het volgende jaar tot hoofd van de „Jesiba de los Pintos” en van andere academies werd benoemd.

Den Sabbat na de inwijding der Synagoge hield hij een feestrede. Na van 1678—’80 weder in Livorno te hebben gewoond, keerde hij, thans voor goed, naar Amsterdam terug en werd hem in 1681 het onderricht in de hoogste afdeeling der leerschool opgedragen; twee jaar later werd hij, naast Aboab en d’Oliveyra, lid van het Rabbijnen-College.

Sasportas heeft vijf jaar als Chagam der Gemeente gefungeerd: hij overleed 15 April 1698. Zijn wetenschappelijke correspondentie wérd in 1737 door David Raphael Meldola onder den naam „Ohel Ja’acob” te Amsterdam uitgegeven, te samen met een uittreksel uit zijn geschiedenis der Sabba-tiaansche beweging. Dit laatste geschrift moest, echter op bevel der Parnassim worden ingeleverd en werd der vernietiging prijs gegeven. Slechts enkele exemplaren zijn hiervan gespaard gebleven (o.a. in de Bibliotheek van „Ets Haïm”).

Sasportas’ opvolger was zijn leerling Salomo de Oliveyra, een verdienstelijk Hebreeuwsch dichter en taalkundige, die in het Hebreeuwsch en Portugeesch eenige grammaticale en lexicographische werkjes, alsmede over kalenderbereke-ning, heeft geschreven. Waarom hij reeds twee jaar later als